Kvelding

Snøen fell

i graae Kveld

stilt or mjuke Lufti.

Stilt og tett,

lint og lett,

legg som Dunseng mjuk og slett

dunkvit yver Tufti.

Veslemøy

vondlar Høy

i den myrka Løda.

Nisselaatt

kvìsar smaatt;

Tuftekall seg likar godt,

naar Buskap fær si Føda.

Gamal Kar

han er i Gard;

strengt han all Ting agtar.

Fylgde blid

fraa fyrste Tid

med i baade Stræv og Strid,

og helst han Fjose vaktar.

Difor òg

veit han fjaag

kva han hev i Vente.

Graae-Kropp,

Raue-Topp

kvar den Kveld sin Mjølke-Kopp

fær av snilde Gjente.

Mat ho ber

til Kui kjær,

og kvar og ei ho kjæler.

Gjerne ho

stullar so:

altid var ho dyregod

og aldri for Nissen fæler.

Varme Brunn

til tyrste Munn

hit fraa Eldhus ber ho.

Fær so snøgt

Ljos i Lykt,

mjølkar Kui lognt og trygt,

og breddfull Bytta fær ho.

Stelt og god

Kui so

roar seg til Nattenn'

Jortar smaatt,

legg seg godt;

Tuften kjem med enn ein Dott;

dansar so med Katten.