In Brabant weet ik

In Brabant weet ik een huizekijn

met muurkens zoo rein en zoo blank

daar klinkt het van 's morgens tot 's avonds zo fijn

van het lustigste minnegezang

Des middags krinkelt een wolksken blauw

uit de schouwken met eiloof omkranst

Maar 's avonds blikken door 't ruitje zoo trouw

Twee oogskens waar onschuld uit glanst

En trok ik daar daaglijks wel tien keer voorbij

om die oogskens, ach! eens maar te zien

van ver die te groeten het herte zoo blij

en betooverd dan henen te vliên