A chantar

A chantar m'er de co qu'eu no volria,

Tant me rancur de lui cui sui amia

Car eu l'am mais que nulha ren que sia:

Vas lui no-m val Merces ni Cortezia

Ni ma beltatz ni mos pretz ni mos sens:

Qu'atressi-m sui enganad' e trahia

Com degr' esser, s'eu fos desavinens.

D'aissò-m conòrt, car anc non fi falhensa,

Amics, vas vos per nulha captenensa;

Ans vos am mais non fetz Seguìs Valensa,

E platz mi mout que eu d'amar vos vensa;

Lo meus amics, car ètz lo plus valens;

Mi faitz orgòlh en ditz et en parvensa

E si ètz francs vas totas autras gens.

Meravelh me com vòstre còrs s'orgòlha,

Amics, vas me, per qu'ai razon que-m dòlha;

Non es ges dreitz qu'autr'amors vos mi tòlha,

Per nulha ren que-us diga ni acòlha.

E membre vos quals fo-l comensamens

De nòstr'amor! Ja Dòmnedeus non vòlha,

Qu'en ma colpa sia-l departimens.

Proeza grans, qu'el vòstre còrs s'aizina

E lo rics prètz qu'avètz m'en ataïma;

Qu'una non sai, lonhdana ni vezina,

Si vòl amar, vas vos no si' aclina;

Mas vos, amics, ètz ben tant conoissens

Que ben devètz conòisser la plus fina:

E membre vos de nòstre covinens.

Valer mi deu mos prètz e mos paratges

E ma beutatz, e plus mos fins coratges;

Per qu'eu vos man, lai on es vòstr'estatges,

Esta chanson, que me sia messatges,

E vòlh saber, lo meus bèls amics gens,

Per que vos m'ètz tant fèrs ni tant salvatges;

No sai si s'es orgòlhs o mals talents.

Mas aitan plus vòlh li digas, messatges

Qu'en tròp d'orgòlh an gran dan maintas gens.