Da Waldbua!

C. Lorens

Ja, a Waldbua bin i,

und a Walddian liabt mi;

bin a Bua, a junga,

schleich' in Holzschlog umma.

Geh', liabs Deandl, sei g'scheid,

nimm an Buam, der di g'freud,

nimm an Buam mit an Geld,

so hast Freud' auf da Welt.

Diandl, i woaß, dass d'mi liabst,

drum gib acht, dass d'nöt stirbst.

Würd'st ma du amal krank,

so leb' i oa nimmer lang.

Wann die Nachtigall schlagt,

denk' i an di unverzagt,

und wann der Kuckuck fest schreit,

kimm i zu dir, da ist's Zeit.

Wie i'n Holzschlog so geh',

da han i g'seh'n a schön's Reh,

mit zwa Äugerln so schön;

i han ma denkt: Lasst da's geh'n.

Aber Diandl, sag's glei,

geh, wann wirst denn mei Wei?

Du, mir wird schon fast bang,

da Pfarrer wart nimmer lang.

Diandl, wannst mi nöt magst,

is ma liaber, wannst ma's sagst;

wenigst' gib i an Ruah,

Diandl kriag i ja gnua.

Denn a Waldbua bin i,

und dö Diandl liab'n mi,

und i hab's alle gern,

drum müssen mei alle g'hörn.