Een zwoelige zomermorgen
Charlotte von Bülow
Een zwoelige zomermorgen
Liep ik de tuin weer eens rond
Een vogel ging fluitend ten onder
Ik hield sinds mei mijn mond.
Toen ritselden rozen onrustig
En sprak de kleinste pioen:
`Wees toch niet boos op ons zusje,
Jouw roos kon hier niets aan doen!'