Lamentum Matris Euryali

Hunc ego te Euryale aspicio? tu nè illa senectae

Sera meae requies? potuisti linguere solam

Crudelis? nec te sub tanta pericula missum

Affari extremum miserae data copia matri?

Heu, terra ignota canibus data preda Latinis

Alitibusque iaces? nec te tua funera mater

Produci, pressive oculos, aut vulnera lavi

Veste tegens: tibi quam noctes festina, diesque

Urgebam, et tela curas solabar aniles.

Quò sequar? aut quae nunc artus, avulsaque membra,

Et funus lacerum tellus habet? hoc mihi de te

Nate refers? hoc sum terraque marique secuta?

Figite me, si qua est pietas; in me omnia tela

Coniicite, ò Rutuli: me primam absumito ferro.

Aut tu, magne pater Divum, miserere, tuoque

Invisum hoc detrude caput sub Tartara telo:

Quando aliter nequeo crudelem abrumpere vitam.