En stel dat de bloemetjes raadden

En stel dat de bloemetjes raadden

Hoe diep mijn hart is verwond

Dan groeiden daar weer zaden

Tot rozen uit mijn mond

En stel de de vogels wisten

Hoe diepgezonken ik ben

Ze floten: `Laat je niet kisten

En grijp weer naar de pen!'

En zagen maan en sterren

Dat inktzwarte hart van mij

Verscheen zelfs de zon van verre

En lichtte mij wat bij

Dus blijf ik ondergedoken

Maar eentje kent mijn verdriet

Die heeft dat hart gebroken

En lijmen kan ze niet.