De Belg in 1848
E. Mechelaere
O Belgie! duerbaer vaderland!
Hoe fel de woeste baren klotsen,
En werpen menig schip op 't strand,
Gij staet onwrikbaer als de rotsen.
De donder loeit alom en slaet Europa's kroonen
Van 't hoogste van haer gloor in 't diepste van haer doem.
Gij, Belgie praelt alléén op neêrgeschokte troonen
Met onverslensb'ren roem.
Het volk, het diepverblinde volk!
Wil alle dwinglandij verpletten...
Wil niet meer bukken voor den dolk
Van koningen en stalen wetten.
'T wil vrij zijn, 't rukt zich los… 'T schroot plengt het
bloed bij stroomen,
Uit menig zuiv're borst; 't velt duizenden ter neêr...
En 't volk, eilaes! na al zijn valsche vrijheids droomen,
Klinkt zich in ketens meer.
Maer Belgie heeft zijn troon bewaerd
Toen list en snoodheid hem besprongen...
Zijn helden staen er rond geschaerd
Als dapp're leeuwen, rond hun jongen.
Koen, moedig, onversaegd, door eendragt nauw verbonden,
Zij duchten geen gespuys, steeds staat hun bloed te pand.
De troonbestormer ras wordt door den leeuw verslonden,
Voor u, ô vaderland!
O gij, wiens weêrgalooze magt
Bespot de forsche staets-orkanen,
Gij, die alléen met een gedacht,
Den trots verijdelt in zijn wanen;
O gij, wiens outer in onz' bedorven velden
Vereerd wordt door den Belg, met zuiv'ren wierook-brand,
Versterk het leeuwen-kroost; behoud den moed der helden;
Bewaer ons vaderland!