Żal

Jesienne mgły, skwita aster krzew

I dziwnym smutkiem wieje z szarych ról.

Swawolne ptasze umilkło

I wśród łąk i wśród pól.

Skwitł gazon róż

Nie ma złotych zórz,

Duszą moją targa niewymowny ból.

A pamiętam w wiośnie

Było tak radośnie,

Gdy pieśni swych moc

Nucił słowik w noc,

W czarowną noc.

Pogasłych zórz

Nie zatlisz już

Marzenia, sny

Umknęły w dal, hen, w dal

I noc, ciemna noc w duszy mej

Wiatr wionął z pól,

Strącił zwiędły liść,

Serce bić przestało,

Bo mu Wiosny żal.

Wszystko gdzieś umknęło,

Wszystko przeminęło.

Prysł życia cel,

Dnie pędzą w dal

Minionych chwil nie wrócisz już

I Wiosny żal...