La Damo de Vau-Cluso

Au vièi tèms de bèuta,

Ansin nous l'an counta

Nòsti grand bressarrello,

En Vau-Cluso vivié

Uno princesso que n'avié

Pèr tresor que si dos trelusènti parpello.

E quouro sourrisié

Sa bèuta retrasié

Mario, la Madono.

Un jouglar la vesènt lè dis:

« Poulido à l'iue lusènt, lèu t'adore e, se vos, à tu moun cor se dono.

Vole, respond bèn dous. »

Mai un prince jalous

Pèr èu prenguè la damo;

Faguè mouri l'amant

Q'en rendènt sa vido plan-plan,

Disié: « Siéu benura de mouri pèr quau m'amo. »

Lou maufatan d'amour

Embarré liuen dou jour

L'amourouso recluso.

La paureto espiré

E li plour qu'en mourènt plouré

Avenon desempièi nosto font de Vau-Cluso.