Un chant novel

G. Kaukesel

Un chant novel vaurai faire chanter

Pour la millour ki soit decha la mer;

Bien loiaument l'aim de cuer sans fauser

Et amerai ma vie.

Diex! ki a boine amour,

S'il s'en repent nul jour,

Il fait grant vilonie.

Molt me doit çou anuier et peser

Ke ne m'en veut neïs oïr parler.

L'arbre, bien sai, ne voit on pas verser

A la premiere fie.

Diex! ki a boine amour,

S'il s'en repent nul jour,

Il fait grant vilonie.

Bien sai ke çou me doit bien conforter:

Une cité, quant on velt conquester,

Si covient il pluisors assaus livrer

Ains c'om l'ait gaaignie.

Diex! ki a boine amour,

S'il s'en repent nul jour,

Il fait grant vilonie.

A ma dame, balade, presenter

Te voil; di li de par moi, sans celer,

Ke de sa cose empirier et grever

N'est ce pas cortoisie.

Diex! ki a boine amour,

S'il s'en repent nul jour,

Il fait grant vilonie.