Fyrevarsel

Veslemøy ligg og drøymer

i Morgonstundi graa

og ser si sæle Syster

for Sengebenken staa.

Mjukt fløymer det kvite Lakan

ikring den Skapnad fin;

so vent det skimrar og lyser

med underlegt Bivreskin.

Eit Staup av Sylve klaare

i magre Hand ho bèr.

Dei store stille Augo

med Sorg paa Veslemøy ser.

»Du arme, unge Syster!«

ho kved med kjærleg Sut,

»her er den Kalken djupe,

som du skal tøma ut.

Du hev den tyngste Lagnad,

som nokon her kan faa.

Det som i Natti seg løyner,

det skal du skilja og sjaa.

Di legg det svikefulle

Snaarur i Vegen din

og lillar lint og lokkar

og tryller ditt unge Sinn.

Aa sjaa deg, sjaa deg fyre!

Du hev so myrk ein Veg.

Men naar du ut vil glida,

eg er ikkje langt fraa deg.

Aa sjaa, aa sjaa deg fyre!

Vegen er myrk og glatt.

Men ljuv er ljosnande Morgon

alt etter den tunge Natt.«

Veslemøy vak med Glede

vil helsa si Syster god.

Daa lyste gjenom Rute

den fyrste Morgon-Glo.

Den sæle, kjære Syster

gleid burt i Ljosken linn.

Det drogst ein Sukk, som døydde

i vaknande Morgonvind.