Jenta

Ver ikkje so modlaus, unge jenta,

og tak ikkje livet hardt,

du tarv ikkje længe på guten venta;

med eldande auga bjart,

kjem han vel til deg snart

femnande i ein fart.

Livet er rikt, i rosor det ringas,

du ser mot eit draumfullt land;

men hjarta må roleg i bringa tvingas

med heile sin ungdoms brand,

teiande om det fann

den som det varmest vann.

Livet og håpet kan aldrig ljuga,

når det er av rette gjerd;

om draumen med svevnen for sol må fljuga,

du tankar i dagen fær,

smilande då du ler,

hugsande draumen kjær.

Skulde du lysti og leiken tapa

med ungdomsblomen på kinn;

for verdi du kan deg ein himil skapa:

du meire og meire vinn,

berre deg sjølv du finn,

betre enn guten din.