Veslemøy undrast

Gjentunn' breier, der Gutann' slær;

so ropar dei til kvarandre og lær.

- Me veit, naar det er so laga -.

Ja lett det gjeng med Lentur og Fjas,

paa Vollen der i det fallne Gras.

- Me veit, naar det er so laga -.

Og skjemta og fjasa, - lat gaa med det;

det gjer eg kanskje ein Gong, eg med.

- Me veit, naar det er so laga -.

Ja tenk, um eg raaka den Guten snilde,

som ikkje aat Haugtussa flira vilde!

- Me veit, naar det er so laga -.

Ja skjemta og fjasa, - det skil ikkje meg;

men tenk, at Gjentunn' vil gifta seg!

- Me veit, naar det er so laga -.

Um Guten er ven, naar han liten gjeng,

so vert han stygg, naar han veks til Dreng.

- Me veit, naar det er so laga -.

Og endaa um Drengen seg visa kan,

so vert han eit Troll, so snart han er Mann.

- Me veit, naar det er so laga -.

Ja tenk! at dei lokkar dei til aa fria!

Og tenk, at dei vil til Kyrkje rida!

- Me veit, naar det er so laga -.

Dei veit, dei hev berre vondt i Vente.

Men endaa ingen vil gaa som Gjente.

- Me veit, naar det er so laga -.

Gjenta hev Moro, Kona hev Slit;

men endaa hev dei so lite Vit.

- Me veit, naar det er so laga -.

Nei fyrr eg vil byta mitt Gjente-Kaar,

fyrr gjeng eg og gjæter i hundra Aar.

- Me veit, naar det er so laga...

Og fyrr eg vil inn i den Suti hard,

fyrr gjeng eg og bed meg i kvar Manns Gard.

- Me veit, naar det er so laga...

Ja fyrr eg vil dragast med Baan og Mann,

fyrr gjeng eg Fanteferd Land og Strand!

- Me veit, naar det er so laga...

Skjemta og fjasa eit Gran, - lat gaa;

men kyssa eit Skjegg! Aa langt derifraa! -

-- Det var, - um det var so laga.