Dum vastos Adriae

Dum vastos Adriae fluctus,

rabiemque furentis gurgitis,

atque imis stagna agitatis vadis,

Scyllamque et rapidas Syrtes miratur

Iacchus monstraque non ullus cognita temporibus,

candida pampinea redimitus tempora fronde,

haec cecinit prisco carmina docta sono:

Iosquini antiquos, Musae, memoremus amores,

quorum iussa facit magna regnator Olympi aeternam

prater seriem

et moderamina

rerum,

dum

stabat mater

miserans natumque decoris

inviolata

manens lacrimis plorabat

iniquo iudicio exstinctum.

Salve, o sanctissima,

salve regina,

et tu, summe

Deus, miserere,

quotannis cui vitulo

et certis cumulabo altaria donis.

Dixerat. Argutae referebant omnia cannae,

Mincius et liquidis annuit amnis aquis.