Paseniño, paseniño

Paseniño, paseniño,

vou pola tarde calada

de Bastabales camiño.

Camiño do meu contento;

i en tanto o sol non se esconde,

nunha pedriña me sento.

E sentada estóu mirando

cómo a lúa vai saindo,

cómo o sol se vai deitando.

Cál se deita, cál se esconde

mentras tanto corre a lúa

sin saberse para dónde.

Para dónde vai tan soia,

sin que aos tristes que a miramos

nin nos fale, nin nos oia.

Que si oíra e nos falara,

moitas cousas lle dixera,

moitas cousas lle contara.