Quan lo rius de la fontana

Quan lo rius de la fontana

S'esclarzis, si cum far sol,

E par la flors aiglentina,

E'l rossinholetz el ram

Volf e refranh ez aplana

Son dous chantar e l'afina,

Be'ys dregz q'ieu lo mieu refranha.

Amors de terra lonhdana,

Per vos tot lo cors mi dol,

E no'n puesc trobar mezina

Si non al vostre reclam

Ab maltrait d'amor doussana

Dins vergier o part cortina

Ab dezirada compahna.

Pus tot jorns m'en falh aizina,

No'm meravilh si n'ai fam,

Quar anc genser crestiana

Non fo, ni Dieus non o vol,

Juzia ni sarrazina.

Ben es selh paguatz de mana,

Qui de s'amor ren guazanha.

De dezir mos cors no fina

Vas selha res qu'ieu pus am,

E cre que'l voler m'enguana

Si cobezeza la'm tol;

Que pus es ponhens d'espina

La dolors que per joy sana,

Don ja no vuelh qu'om m'en planha.

Quan pensar m'en fai aizina

adonc la bays e la col,

mas pueys torn en revolina

perqu'em n'espert e n'aflam,

quar so que floris non grana.

Lo joys que mi n'ataina

tot mos cujatz afaitanha.

Senes breu de parguamina

Tramet lo vers en cantan

En plana lengua romana,

A'N Ugo Bru per Filhol.

Bo'm sap quar gent peitavina

De Berri e de Guizana

S'esjau per lieys e'n Bretanha.