Ad lunam
Jan Novák
Luna, quae vaga vertici
montis et tacitis casis
immines et anhelitu
lucidos legis amnis,
te canam miseris piam,
Luna, nam simul occidit
Sol et aurea cum die
Spes hinc avolat omnis,
non eam sinis exulem
tunc abire, sed excipis
candido trepidam sinu
vestis, Luna, vietae;
induis trepidae tuum
lumen, atque silentiis
roscidis madidam tuis
huc Spem, Luna, remittis;
facta quae leve Somnium
clausas ingreditur domos,
exilisque, ope qua solet,
dormientibus adstat.