Merula

En die prono pluvialis imber

in rosas horti tiliaeque frondes

decidit, noctis tenebras rubescens

nuntiat aether.

arbore in summa merulae canentis

vox sonat dulcis liquide per auras

et coloratas avis illa nubes

laeta tuetur.

quid, meum pectus, tremis et pavescis,

aura si quando variat tibique

anxio praebent inamoena maestam

nubila noctem?

quin agis grates merulae canorae

instar effundens geniale carmen?

quin novo speras fore mane rursum

cuncta serena?