Í Fjarlægð

Karl Otto Runólfsson

Þig, sem í fjarlægð fjöllin bak við dvelur

You, who dwell behind the distant mountains

og fagrar vonir tengdir líf mitt við,

and quickened in my life the hope of joy,

minn hugur þráir, hjartað ákaft saknar,

my longing wakes, and still my heart remembers,

er horfnum stundum ljúfum dvel ég hjá.

the hours long gone when happiness was ours.

Heyrirðu ei hvern hjartað kallar á?

Do you not hear, my heart's crying call to you?

Heyrirðu ei storm er kveðju mína ber?

Do you not hear, the storm my greetings bear?

Þú fagra minning eftir skildir eina,

All that remains is a memory of beauty,

sem aldrei gleymist, meðan lífs ég er.

which while I live, I never will forget.

Heyrirðu ei hvern hjartað kallar á?

Do you not hear, my heart's crying call to you?

Heyrirðu ei storm er kveðju mína ber?

Do you not hear, the storm my greetings bear?

Þú fagra minning eftir skildir eina,

All that remains is a memory of beauty,

sem aldrei gleymist, meðan lífs ég er.

which while I live, I never will forget.

Þú fagra minning eftir skildir eina,

All that remains is a memory of beauty,

sem aldrei gleymist, meðan lífs ég er.

which while I live, I never will forget.