Zaloty
Karol Maciej Szymanowski
A gdy w dom mój niosąc wdzięk
Czarnych źrenic ciskasz razy
palm dalekich widzac mary
Zrąk twych biorę kwiatów pęk.
Te storczyki pełne rosy
rwałaś zemną w kniej pustkowiu.
Spocznij! złóź na mem wezgłowiu
swoje czarne bujne włosy.
Wej dź! w mym domu roztocz wdzięk,
niech tam kwitnie leśne kwiecie,
usta nasze płoną przecie!
Daj mi, daj mi kwiatów pęk!