Złote trzewiczki

Od wrót mojego pałacu

odszedł ten, co mnie miłował,

brnąc boso w jesiennej mgle...

W trzewiczkach złotych chodzę,

lecz stopy moje pali

ślad łez, na ścieżce

którą na wieki odszedł ten,

co mnie miłował!