Troost in den rouw
L. Mortelmans
Ien 't gruun zit naost 'en wiegje
Een moeder ien den rouw;
't Kiend tuurt met zacht-blauwe eugskes
Naor 't zachte hemelblauw.
Het heft zien mollige ermpjes
En gêft en blijen gil,
En plooit 'et lieve munje
Of 't iemand kussen wil.
'Kiend!' roept de jonge weduw,
Ik raoi 'et wâ ge ziet:
't Is vaoder ien den Hemel!
Toe, praot is! raoi 'k 'et niet?'