Ik prijs de bloem met tere steel
Liza Lehmann
Ik prijs de bloem met tere steel
Die eens, het was een droeve dag
Ging bloeien in mijn tuinprieel
En winter tooide met een lach.
Haar liefelijkheid beviel
Mijn aangeslagen ziel.
Ik prijs de vrouw met stil gemoed
Wier heldere stem door lieve groet
Mij met hoop vervullen doet
En mijn mismoedig hart verzoet.
Zij geeft mijn ziel die was ontdaan
De vleugels om weer uit te slaan.
Maar nooit komt die vrouw ter ore
Wat ik uit liefde niet bekennen durf
Terwijl die roos niet eens kan horen
Al maak ik haar met woorden murw.
Laat dan mijn lied die twee verbinden
Voor wie hen graag zou willen vinden.