De stille waterlelie
Max Ast
De stille waterlelie
rijst uit de held're plas
de bladr'en glinst'ren en schitt'ren,
zo wit die bloem daar was.
De maan staat aan de hemel
in al z'n gouden gloed,
't is of hij met zijn stralen
juist haar beschijnen moet.
Daar cirkelt om die lelie
een helderwitte zwaan
hij zingt zo zoet, zo zachtjes
en ziet de lelie staan.
Hij zingt zo zoet zo zachtjes,
en zingt haar droef zo zijn lied
o lelie, witte lelie
voel jij dan mijn verdriet?