Mutya ng Pasig

Kung gabing ang buwan

sa langit ay nakadungaw;

Tila ginigising ng habagat

sa kanyang pagtulog sa tubig;

Ang isang larawang puti at busilak,

Nalugay ang buhok na animo'y agos;

Ito ang Mutya ng Pasig,

Ito ang Mutya ng Pasig.

Sa kanyang pagsiklot

sa maputing bula,

Kasabay ang awit,

kasabay ang tula:

Dati akong paraluman

Sa kaharian ng pag-ibig,

Ang pag-ibig ng mamatay,

Naglaho rin ang kaharian.

Ang lakas ko ay nalipat,

Sa puso't dibdib ng lahat;

Kung nais ninyong ako'y mabuhay,

Pag-ibig ko'y inyong ibigay