Songen hennar Søber

Landver ligg i bøgdom

bjøllon søng pi høgdom

Mor ska søng åt bane sin

finn fram klut tu gomorskrin.

Sulam lull lin og ull

legg ho mor kring bane.

Fonna skin på Honne,

mergjin kjem ti konne.

Mor ska ko'k så god ei graut,

blank og fet som prest og gaut,

sullam lull, gryta full

med graut og smør åt bane.

Molta attpå myrom,

mat åt brombrom-dyrom.

Mor ska be så blidt ho kan:

"Etlatt bitte lite grand!"

Sullam lull bøtta full

med molt fæ mor år bane.

Nysnø langt ni Tangom

skræme kjy'n frå vangom.

Mor ska ga'ng med salt imot,

Febru følgje fot for fot.

Sullam lull fjøsa full

med kjy fær mor og båne.

Når så stjønnom brågå

og vinternordljos lågå,

mor ska finn fram muddan varm

og mormor spenne Rau'n for karm,

sullam lull, himmel'n full

tå stjønno oppå fjelle.

Mor og bane gløme,

kor dem sit og drøme.

Ingin haust fekk bane sjå,

ingin vinter våtå tå,

sullam lull, blomstergull

la ho mor på grava.

Mang ein gong har draumin

runne liksom straumin

gjønom alle lange år

fram imot så god ein vår,

sullam lull, lite gull,

da ska mor sjå att de,

sullam ban lullam ban,

da ska mor få att de!