Máninn

Ertu það mildasti máni,

manstu að þráin mín er

heit til þín útí og inni

allsstaðar hvar sem ég fer?

Velkominn vinur á glugga,

vinátta þín er svo hrein,

farðu' ekki undir eins frá mér,

fyrst ég er vakandi ein.

Nú þegar sólin er sofnuð,

sigin í úthafsins skaut,

enginn veit fyrr hvað hann átti

en það er horfið á braut.

Í tunglgljósi sælt er að sofna

ég segi við allt: „Góða nótt”.

Svo kyssi ég viðkvæmta á vanga

míns vinar, er dreymir hér rótt.