Kom ég upp í Kvíslarskarð

Kom ég upp í Kvíslarskarð,

kátleg stúlkan fyrir mér varð,

fögur var hún og fríð að sjá,

fallega leist mér hana á.

Blátt var pils á baugalín,

blóðrauð líka svuntan fín,

lifrauð treyja, lindi grænn,

líka skautafaldur vænn.

Ekkert hafð' ég af henni tal,

undir sat hún sínumsal,

opið stóð þar bergið blátt,

beint var það í hálfa gátt.

Laufaskorðin leit þá við,

lengur hafði hún ei bið,

inn í steininn arka vann,

aftur luktist sjálfur hann.