Krakowiak

Wesół i szczęśliwy,

Krakowiaczek ci ja!

A mój konik siwy,

Raźno się uwija;

Uwijaj się raźno bież,

Kopytkami ognia krzesz!

Czapeczka czerwona

Na głowie mi płonie,

Pokazuje ona,

Że mi gore włonie,

Gore serce, pędzi koń,

A dziewczyna klaska w dłoń.

Z czapki pawie pióro

Barwami się mieni,

Jak dzionek za chmurą

Gdy go świt zrumieni:

Dumnie błyszczy pawi puch,

I ja dumny -- i ja zuch!

Krakowiaczek ci ja,

Pędzę sobie żwawo,

[Kto mię nie wymija,

Plunę] w twarz kurzawą!

Bo ja pan, bo ja król!

Wśród zielonych niw i pól!

W koło szumi zboże,

Kłania mi się kłosem,

Kiedy zbiorę zorzę

To pobrzęknę trzosem.

A dziewczę całej wsi

Będą się przymilać mi.

I ta, i ta ładna,

Lecz ich próżne chęci,

O boć mnie juź żadna nie

Z wabi, nie znęci!

Jedno tylko serce mam,

Jedną tylko Halkę znam.