Dettifoss

Þar sem aldrei á grjóti gráu

gullin mót sólu hlæja blóm

og ginnhvítar öldur gljúfrin háu

grimmefldum nísta heljar-klóm,

kveður þú, foss, minn forni vinur,

með fimbulrómi sí og æ;

undir þér bergið sterka stynur,

sem strá í nætur-kulda-blæ.

Kveður þú ljóð um hali horfna

og hetju-líf á fyrri öld;

talar þú margt um frelsið forna

og frægðarinnar dapra kvöld.

Ljósgeislar á þér leika skærir,

liðnir frá sól í gegnum ský;

regnboga-litir titra tærir

tröllauknum bárum þínum í.

Ægilegur og undrafríður

ertú, ið mikla fossa-val;

aflrammur jafnt þú áfram líður

í eyðilegum hamra-sal.

Tímarnir breytast; bölið sára

það brjóstið slær, er fyrr var glatt;

er alltaf söm þín ógnar-bára

ofan um veltist gljúfrið bratt.

Stormarnir hvína, stráin sölna,

stórvaxin alda rís á sæ,

á rjóðum kinnum rósir fölna

í regin-köldum harma-blæ,

brennandi tár um bleikan vanga

boga, því hjartað vantar ró

- en alltaf jafnt um ævi langa

aldan í þínu djúpi hló.

Blunda vil ég í bárum þínum,

þá bleikur loksins hníg ég nár,

þar sem að enginn yfir mínu

önduðu líki fellir tár;

og þegar sveit með sorgar-hljóði

syngur döpur of ann'ra ná,

í jörmun-efldum íturmóði

yfir mér skaltu hlæja þá.