Ó, fögur er vor fósturjörð

Ó, fögur er vor fósturjörð

um fríða sumardaga,

er laufin grænu litka börð

og leikur hjörð í haga,

en dalur lyftir blárri brún

mót blíðum sólar loga

og glitrar flötur, glóir tún

og gyllir sunna voga.

Og vegleg jörð vor áa er

með ísi þakta tinda,

um heiðrík kvöld að höfði sér

nær hnýtir gullna linda

og logagneistum stjörnur strá

um strindi, hulið svellum,

en hoppa álfar hjarni á,

svo heyrist dun í fellum.

Þú, fósturjörðin fríð og kær!

sem feðra hlúar beinum

og lífið ungu frjóvi fær

hjá fornum bautasteinum;

ó, blessuð vertu, fagra fold,

og fjöldinn þinna barna,

á meðan gróa grös í mold

og glóir nokkur stjarna.