Sumarkveðja

Ó, blessuð vertu, sumarsól,

er sveipar gulli dal og hól

og gyllir fjöllin himinhá

og heiðarvötnin blá.

Nú fossar, lækir, unnir, ár

sér una við þitt gyllta hár,

nú fellur heitur haddur þinn

á hvíta jökulkinn.

Þú klæðir allt í gull og glans,

þú glæðir allar vonir manns,

og hvar sem tárin kvika á kinn

þau kyssir geislinn þinn.

Þú fyllir dalinn fuglasöng,

nú finnast ekki dægrin löng,

og heim í sveitir sendirðu æ

úr suðri hlýjan blæ.

Þú frjóvgar, gleður, fæðir allt

um fjöll og dali og klæðir allt

og gangirðu undir gerist kalt,

þá grætur (þig) líka allt.

Ó, blessuð vertu, sumarsól,

er sveipar gulli dal og hól

og gyllir fjöllin himinhá

og heiðarvötnin blá.