Niegodziwy

Helenko! żal, żal szalony,

Przygniata mój umysł tkliwy.

Mój August, mój narzeczony,

Zdradza mnie, jest niegodziwy!

Gdym mu pisała przed rokiem,

Na próbę, że mu nie wierzę.

Mówił z uczuciem głębokiem,

Że sobie życie odbierze.

Dziś, na wymówki najkrwawsze,

Na groźby klasztornej celi,

Pisze — że kocha mnie zawsze,

Ale się już nie zastrzeli!