Ic draghe in minen herte

Ic draghe in minen herte verborghen

mijn liden, is also groot;

van den avont tot den morghen,

doorwont ben ic totter doot.

Ic dor des nieman claghen

wes lidet dat herte mijn,

alleine moet ic dat draghen:

och leider, ic vinde gheen troost.

Och blischap sonder minnen

heeft si mi vake ghedaen;

als ic was uit haren oghen,

so was ic al verraen.

Si was in minen oghen

ghelijc die son int wout,

mer achter minen rugghen

als een verdorrent hout.

Haer lose netken can si spreien

so dic ende menichfout;

mit allen winden can si waijen

ghelijc die wederhaen doet.

Ic wildes niet gheloven:

het wert mi vake ghesecht,

hoe dat is al verloren

dat men aen creaturen lecht.

Ic wildes niet gheloven,

ic dede mijn selves raet;

des ben ic nu bedroghen,

och leider, het is te laet.

Dit liedeken is ghesonghen;

och wilt dit wel verstaen;

so nemt daer een exempel,

hoe men dit sal omgaen.