O, laat me in koele zode verbergen mijn aangezicht
A. Loman
O, laat mij in koele zode
Verbergen mijn aangezicht
En beweenen mijn jongen doode,
Die onder de rozen ligt.
O, laat mij weenen, weenen!
Ik schaam mij de tranen niet,
Die regen en dauw verleenen
Aan de passiebloem van mijn lied.
Ik weet wel: mijn klagende wijzen
Behagen de wijzen niet,
Maar ik zing ook geen zang voor de wijzen,
Maar voor hem, die me alleenig liet.
Zie, 't is ál wat mij rest op aarde:
Dat plekje gewijde grond
En de erinnering die ik bewaarde,
Zoo jong, zoo rein, zoo blond.
O laat mij weenen, weenen
En zingen mijn eenzaam lied!
't Is ál voor dien lieven, dien eenen,
En die eene, die weet het niet.