Vox dilecti mei

1 Ego flos campi,

et lilium convallium.

2 Sicut lilium inter spinas,

sic amica mea inter filias.

3 Sicut malus inter ligna silvarum,

sic dilectus meus inter filios.

Sub umbra illius quem desideraveram sedi,

et fructus ejus dulcis gutturi meo.

4 Introduxit me in cellam vinariam;

ordinavit in me caritatem.

5 Fulcite me floribus,

stipate me malis,

quia amore langueo.

6 Læva ejus sub capite meo,

et dextera illius amplexabitur me.

7 Adjuro vos, filiæ Jerusalem, per capreas

cervosque camporum, ne suscitetis, neque evigilare

faciatis dilectam,

quoadusque ipsa velit.

8 Vox dilecti mei;

ecce iste venit,

saliens in montibus,

transiliens colles.

9 Similis est dilectus meus capreæ, hinnuloque cervorum.

En ipse stat post parietem nostrum,

respiciens per fenestras,

prospiciens per cancellos.

10 En dilectus meus loquitur mihi.

[Surge, propera, amica mea,

columba mea, formosa mea, et veni:]

11 jam enim hiems transiit; imber abiit, et recessit.

12 Flores apparuerunt in terra nostra;

tempus putationis advenit:

vox turturis audita est in terra nostra;

13 ficus protulit grossos suos;

vineæ florentes dederunt odorem suum.

Surge, amica mea, speciosa mea, et veni:

14 columba mea, in foraminibus petræ,

in caverna maceriæ,

ostende mihi faciem tuam,

sonet vox tua in auribus meis:

vox enim tua dulcis,

et facies tua decora.

15 Capite nobis vulpes parvulas quæ demoliuntur vineas:

nam vinea nostra floruit.

16 Dilectus meus mihi, et ego illi,

qui pascitur inter lilia,

17 donec aspiret dies, et inclinentur umbræ.

Revertere;

similis esto, dilecte mi, capreæ,

hinnuloque cervorum super montes Bether.