Hjörtun Hefjast

Bláa vegu

brosfögur sól

gengur glöðu skini.

Sérattu söknuð

og sorga fjöld

þeirra á landi lifa?

Gróa grös

við geisla þína

liðinna leiðum á --

en þú brosir

og burtu snýr;

kvöldgustar kula.

Svo frá heimi

til himinsala

frelstar sálir fara;

sýta syrgjendur

sóllausa daga

angurgusti í.

Hvör er hinn grátni

sem að grafarbeð

beygðu höfði bíður?

elskað lík

undir köldum leir

hvílir feti framar.

Styðst harmþrunginn

höfðingi,

Stephensen, að steini --

framliðna frú,

föðurlands prýði,

syrgir svo mælandi:

"Sáran lét guð mig

söknuð reyna!

verði hans vísdóms

vilji á mér!

Syrtir í heimi,

sorg býr á jörðu,

ljós á himni,

lifir þar mín von.

Hvar skal eg léttis

í heimi leita?

hvar skal eg trega

tár of fella?

Bíða vil eg glaður

uns brotnar fjötur

líkams, og laus

líð eg eftir þér."

Ó, þú máttur

og mikla von,

er þá öflgu styður!

Hjörtun hefjast,

þá hetju sjá

standa eina í stríði.