Heim

Det hender so tidt,

at ein Norrøna- Gut

stend lengtar mot sør

yver Sjoen ut,

naar Hausten grin ifraa Nord

Og vert det so Høve,

ja, daa er han glad,

han hissar Seglet

og stryk avstand

ut fraa sin Heimsens Fjord.

Men kjem det ein Dag,

daa han tenkjer som so:

"Tru byrjar det vaarsat

i Noreg no?"

- daa tek det til dreg, so det svid;

han fær inkje sova,

han hugsar for vel,

kor killingen dansar

og Gauken gjel der nord i den grøne lid.

Og daa er han sæl,

han kann snu sin stamn

og taka Leidi

mot Heimsens Hamn

i Viki derinne i Fjord.

- For var det der nordantil,

Vogga vaar stod,

so kjenner me

det

i vaart eige Blod,

at vaaren han dreg mot Nord.