Verlâssen bin i

T. Koschat

Verlâssen, verlâssen, verlâssen bin i!

Wia der Stan af der Strâssen, ka Diandle mâg mi!

Drum geh i zum Kirchlan, zum Kirchlan weit 'naus,

durt knia i mi nieder und wan mi hâlt aus.

In Wâld steht a Hügerl, viel Bleamerln blüahn drauf,

durt schlâft mein arm's Diandle, ka Liab wêckt's mehr auf.

Durthin is mei Wâllfahrt, durthin is mei Sinn,

durt mirk i recht deutlich wia verlâssen i bin.