Meus irmans
X. Montsalvatge
Folliña murcha no vento
revoando sin parar,
eco de copra lonxana
que resoa no pinal.
Estrela tola que a tombos
pol ceo adiante vai...
¡como vos, vou polo mundo
sin saber onde iréi dar!
Raiola de sol que morre
nas verdes ágoas do mar,
xirón de brétema escura
que cobre o frolido val,
verso doente de salmo
que chora fondo penar...
¡raiola, xirón e verso,
todos sodes meus irmans!