La gondoletta
Beethoven, Ludwig van
La Biondina in gondoleta
L'altra sera gò menà:
Dal piacer la povereta,
La s'à in bota indormenzà.
La dormiva su sto brazzo,
Mi ogni tanto la svegiava,
Ma la barca che ninava
La tornava a indormenzar.
[Fra le nuvole la luna
Gera in cielo mezza sconta,]
Gera in calma la laguna,
Gera el vento bonazzà.
Una solo bavesèla
Sventolava i so caveli,
E faceva che dai veli
Sconto el sen no fusse più.
Contemplando fisso fisso
Le fatezze del mio ben,
Quel viseto cussì slisso;
Quela boca e quel bel sen,
Me sentiva drento in peto
Una smania, un missiamento;
Una spezie de contento
Che no so come spiegar.
So' stà un pezzo rispetando
Quel bel sono, e ò soportà,
Benche Amor de quando in quando
El m'avesse assae tentà;
E ò provà a butarme zozo
Là con ela a pian pianin;
Ma col fogo da vicin
Chi averia da ripossar?
M'ò stufà po' finalmente
De sto tanto so dormir,
E gh'ò fato da insolente,
Nè m'ò avudo da pentir;
Perchè, oh Dio, che bele cosse
Che gh'ò dito, e che gh'ò fato!
No, mai più tanto beato
Ai me' zorni no son sta.