La gondoletta

Beethoven, Ludwig van

La Biondina in gondoleta

L'altra sera gò menà:

Dal piacer la povereta,

La s'à in bota indormenzà.

La dormiva su sto brazzo,

Mi ogni tanto la svegiava,

Ma la barca che ninava

La tornava a indormenzar.

[Fra le nuvole la luna

Gera in cielo mezza sconta,]

Gera in calma la laguna,

Gera el vento bonazzà.

Una solo bavesèla

Sventolava i so caveli,

E faceva che dai veli

Sconto el sen no fusse più.

Contemplando fisso fisso

Le fatezze del mio ben,

Quel viseto cussì slisso;

Quela boca e quel bel sen,

Me sentiva drento in peto

Una smania, un missiamento;

Una spezie de contento

Che no so come spiegar.

So' stà un pezzo rispetando

Quel bel sono, e ò soportà,

Benche Amor de quando in quando

El m'avesse assae tentà;

E ò provà a butarme zozo

Là con ela a pian pianin;

Ma col fogo da vicin

Chi averia da ripossar?

M'ò stufà po' finalmente

De sto tanto so dormir,

E gh'ò fato da insolente,

Nè m'ò avudo da pentir;

Perchè, oh Dio, che bele cosse

Che gh'ò dito, e che gh'ò fato!

No, mai più tanto beato

Ai me' zorni no son sta.