Io son placida, e serena
Cimarosa, Domenico
Io son placida, e serena,
son modesta, e costumata,
canto l'aria, e fo la scena
senza tanto cicalar.
Ma se vedo poi per sorte,
che lei faccia bagattella
or con questa, ed or con quella
per qui farmi disperar.
Sappia pure il signor mio
ch'io son donna ancor di brio.
Tengo ancora le mie lune,
che mi fanno rispettar.
(È cambiato di colore,
si fa pallido il meschino:
oh che caro babbuino
veramente è questo qua!)