Io son placida, e serena

Cimarosa, Domenico

Io son placida, e serena,

son modesta, e costumata,

canto l'aria, e fo la scena

senza tanto cicalar.

Ma se vedo poi per sorte,

che lei faccia bagattella

or con questa, ed or con quella

per qui farmi disperar.

Sappia pure il signor mio

ch'io son donna ancor di brio.

Tengo ancora le mie lune,

che mi fanno rispettar.

(È cambiato di colore,

si fa pallido il meschino:

oh che caro babbuino

veramente è questo qua!)