D'Sternschnuppen
E. Krähmer
An Almerin hat ei'mal g'hört,
ma schaut a Sterndl an,
und wann der Stern sich räuschpern tuat,
kriegt man dös Jahr an Mann.
In aller Fruah g'freut sie sich schon
und kummt nur d'Nacht herbei,
so bet's zun erscht, hernach geht's an,
der Sternguckerei.
Es räuschpern d'Stern sich dutzendweis,
nit anderscht grad als war
am ganzen Himmel d'Strauchen f'Haus
und alles voll Kathar.
Nur der Stern grad, den sie ang'schaut,
lasst gar ka Schnupperl fall'n;
des macht der armen Almerin
recht große Herzensqual'n.
Kann dessentweg'n nit schlafen geh'n,
kann sich nit niederleg'n;
sie glaubt, sie müasst's erzwingen und
a Setrnschnupperl seg'n.
Und so schaut sie Jahr aus, Jahr ein,
wia's dunkel wird, die Stern,
und ob sie an Mann hat 'runterg'schaut,
des wern mer amal schon hör'n.
I aber glaub', am Himmel an
Mann aufsuach'n, is schad um d'Müah;
im Himmel san ja d'Engerln z'Haus,
und des san d'Männer nia.
Und d'Maderln, de schön brav und guat,
und denen a Mann zuag'hört,
de brauch'n nit in Himmel schau'n,
de find'n an auf der Erd'.