Ah m'abbandoni, empia fortuna, e teco
G. Hasse
Ah m'abbandoni, empia fortuna, e teco
Anche l'ardir. Tutto or pavento, e parmi
Un testimonio ogni ombra,
Ogni voce un'accusa. Ah donde mai
Tanta viltà! Da qual stupore oppresso
Non posso in me più ritrovar me stesso!