Ah m'abbandoni, empia fortuna, e teco

G. Hasse

Ah m'abbandoni, empia fortuna, e teco

Anche l'ardir. Tutto or pavento, e parmi

Un testimonio ogni ombra,

Ogni voce un'accusa. Ah donde mai

Tanta viltà! Da qual stupore oppresso

Non posso in me più ritrovar me stesso!