Svola

Eg visste kje av,

det var vorte Vaar,

--eg visste kje av det,

fyrr her igaar.

Det var som eg inkje

sku gaatt eingong,

at Lauvet spratt,

og at Fuglen song.

Eg gjekk her og kava

og gnog med mitt;

for det er no so,

at kvar ein hev sitt.

Eg keik berre inn,

eg saag inkje ut,

-- eg øygna kje anna

enn Skodda og Sut.

Daa log det i Lufti

so god ein Laatt

og spela ein liten

forlivande Slaatt.

Kvaslag? -- jau sosant

er det Svola, som kved!

Men daa er det Vaaren

og Sumaren med!

Det var som eg vektest

av Mare-Rid.

Og Graset var grønt,

og Soli var blid,

og Lauvskogen anga,

der ny han stod,

og Fuglen var glad,

og Gud han var god.

-- Og Svola er Gjenta

so fin og so fjaag.

Og lovar ho Sumar,

so held ho det og.

For endaa so vida

ho svintar og sviv,

er Sumar i Nordheimen

Svola sitt Liv.