Planctus

Dolorum solatium,

Laborum remedium,

Mihi mea cithara,

Nunc quo major dolor est,

Justiorque moeror est

Plus est necessaria.

Strages magna populi,

Regis mors et filii,

Hostium victoria,

Ducum desolatio,

Vulgi desperatio,

Luctu replent omnia.

Amalech invaluit

Israel dum corruit,

Infidelis jubilat

Philistaea

Dum lamentis macerat

Se Judaea.

Insultat fidelibus Infidelis populus;

In honorem maximum

Plebs adversa,

In derisum omnium

Fit divina.

Insultantes inquiunt:

"Ecce de quo garriunt,

Qualiter hos perdidit

Deus summus,

Dum a multis occidit

Dominus prostratus."

Quem primum his praebuit,

Victus rex occubuit;

Talis est electio

Derisui,

Talis consecratio

Vatis magni.

Saul regum fortissime,

Virtus invicta Jonathae,

Qui vos nequit vincere,

Permissus est occidere.

Quasi non esset oleo

Consecratus dominico,

Scelestae manus gladio

Jugulatur in praelio.

Plus fratre mihi Jonatha,

In una mecum anima,

Quae peccata, quae scelera,

Nostra sciderunt viscera!

Expertes montes Gelboe,

Roris sitis et pluviae,

Nec agrorum primitiae

Vestrae succurrunt incolae.

Vae, vae tibi, madida

Tellus caede regia!

Quare te, mi Jonatha,

Manus stravit impia?

Ubi Christus Domini,

Israelque inclyti,

Morte miserabili

Sunt cum suis perditi?

Tu mihi nunc, Jonatha,

Flendus super omnia,

Inter cuncta gaudia

Perpes erit lacryma.

Planctus, Sion filiae,

Super Saul sumite,

Largo cujus munere

Vos ornabant purpurae.

Heu! cur consilio

Acquievi pessimo,

Ut tibi praesidio

Non essem in praelio?

Vel confossus pariter

Morirer feliciter,

Quum, quod amor faciat,

Majus hoc non habeat.

Et me post te vivere

Mori sit assidue,

Nec ad vitam anima

Satis est dimidia.

Vicem amicitiae

Vel unam me reddere,

Oportebat tempore

Summae tunc angustiae;

Triumphi participem

Vel ruinae comitem,

Ut te vel eriperem

Vel tecum occumberem,

Vitam pro te finiens,

Quam salvasti totiens,

Ut et mors nos jungeret

Magis quam disjungeret.

Infausta victoria

Potitus, interea,

Quam vana, quam brevia

Hic percepi gaudia!

Quam cito durissimus

Est secutus nuntius,

Quem in sua anima

Locuta est superbia!

Mortuos quos nuntiat

Illata mors aggregat,

Ut doloris nuntius

Doloris sit socius.

Do quietem fidibus:

Vellem ut et planctibus

Sic possem et fletibus!

Caesis pulsu manibus,

Raucis planctu vocibus

Deficit et spiritus.