Różaniec

Z łez, które dla mnie mgliły Twoje oczy,

Różaniec w mojej uwiłem pamięci.

Kiedy mię cisza wieczorna otoczy

I spokój lasów tatrzańskich okoli:

Idąc, jak ludzie od świata odcięci

Ofiarą duszy i Bóstwa miłością,

Pod lasu cieniem i nieba cichością

Różaniec z łez Twych przesuwam powoli.