Canzón de cuna pra Rosalía Castro, morta

¡Érguete, miña amiga,

que xa cantan os galos do día!

¡Érguete, miña amada,

porque o vento muxe, coma unha vaca!

Os arados van e vén

dende Santiago a Belén.

Dende Belén a Santiago

un anxo ven en un barco.

Un barco de prata fina

que trai a door de Galicia.

Galicia deitada e queda

transida de tristes herbas.

Herbas que cobren teu leito

e a negra fonte dos teus cabelos.

Cabelos que van ao mar

onde as nubens teñen seu nidio pombal.

¡Érguete, miña amiga,

que xa cantan os galos do día!

¡Érguete, miña amada,

porque o vento muxe, coma unha vaca!