Noiturnio do adoescente morto

Imos silandeiros orela do vado

pra ver ô adolescente afogado.

Imos silandeiros veiriña do ar,

antes que ise río o leve pro mar.

Súa i-alma choraba, ferida e pequena

embaixo os arumes de pinos e d'herbas.

Agoa despenada baixaba da lúa

cobrindo de lirios a montana núa.

O vento deixaba camelias de soma

na lumieira murcha da súa triste boca.

¡Vinde mozos loiros do monte e do prado

pra ver o adoescente afogado!

¡Vinde xente escura do cume e do val

antes que ise río o leve pro mar!

O leve pro mar de curtiñas brancas

onde van e vên vellos bois de ágoa.

¡Ay, cómo cantaban os albres do Sil

sobre a verde lúa, coma un tamboril!

¡Mozos, imos, vinde, aixiña, chegar

porque xa ise río m'o leva pra o mar!